Algemeen

Column: het zal zo’n vaart niet lopen

24 apr 2020

De coronacrisis heeft impact op ons allemaal. Als ondernemer voel je naast de persoonlijke effecten ook de gevolgen voor je bedrijf. Dat raakt je als mens. Hoe ga je om met verandering, stress en tegenslag? Gijs Visser, mental coach en expert op het gebied van stress en tegenslag en verbonden aan ons label Spoar, deelt in deze column hoe hij de coronacrisis beleeft en welke lessen je daaruit kunt halen.

Verbazing en ontzetting

Het was ergens begin januari dat ik al scrollend door mijn nieuws-apps voor het eerst stuitte op het woord corona. Echt aandachtig heb ik de berichten niet tot me genomen: iets met vleermuizen, iets met besmet, iets met virus. Ja, wie eet er dan ook vleermuizen? Ver weg in China, daar doen ze dat. Ver weg dus ook van mij en van mijn leefwereld. Dit nieuws blijft bij mij niet hangen.

Wat weken later tref ik in diezelfde nieuws-apps de eerste beelden van Chinezen met mondkapjes op. Nu schaam ik me ervoor, maar toen dacht ik: joh, is dit niet wat overdreven? Typisch die Chinezen, doen wij toch ook niet als de griep rondgaat? Op dat moment nog totaal geen besef, geen vrees ook dat dit mij, m’n praktijk of ons land zou kunnen treffen.

Er gaan weer wat weken voorbij, ik ben met onze zonen bij een voetbalwedstrijd in Dortmund. De jongens attenderen mij erop: in Duitsland is ook al corona, wist je dat? En ook nu weer geen enkel besef van wat dit virus ons mensen zou gaan aandoen. Er komt wel een iets groter besef. Er is dus blijkbaar een soort griepvirus wat rondgaat en heel besmettelijk is. De meeste mensen hebben er slechts lichte klachten door, dat stelt me gerust. Niets om me druk over te maken!

En dan worden het geen weken meer, maar stapelen de nieuwsberichten zich dagelijks op. Angela Merkel beweert dat er 60 miljoen Duitsers dit virus zullen krijgen. Voor het eerst voel ik schrik. Ik schrik… en ik laat het ook weer los. Enige dagen later zit ik met een goede vriend een biertje te drinken en krijgen we beiden rond 21.30 een berichtje op onze telefoon: eerste coronapatiënt in Nederland. Tja, wat moet ik hier nu precies mee? We spreken er kort over. Het dringt nu wel tot me door dat we te maken hebben met een virus dat de komende weken flink zal rondgaan. Oké.

Enige tijd later breekt er een aparte week aan. Vanuit de overheid komt het verzoek elkaar niet meer de hand te schudden. Ik moet in die week naar de notaris, en wetende van de oproep het niet te doen, schud ik toch de hand van de notaris. Nog steeds weinig besef van wat er gaat komen en dat dit consequenties voor mijn onderneming zal hebben.

Het is zo weer voorbij

Ik schrik, maar in dezelfde week boek ik met mijn vrouw een mini-vakantie naar het zonnige Thessaloniki in Griekenland, begin mei. Ik betrap me erop dat ik er wel met mensen over praat, maar dat we het allemaal fijn vinden om het nog enigszins te relativeren: het zal zo’n vaart niet lopen toch? Joh, corona is zo weer voorbij.

En dan opeens gaat het snel, te snel. Het gaat van bijeenkomsten waar niet meer dan 100 mensen tegelijk mogen zijn, naar sluiting van scholen en het openbare leven. Premier Rutte spreekt ons toe op televisie en legt hij uit hoe ingrijpend corona is. Het meest schokkende vond ik toen dat hij ons erop wees dat dit geen kwestie was van weken, maar van maanden, misschien wel een jaar. Maanden…!!! Dat kickt echt bij me in.

In één keer moet ik zelf nu ook nadenken over mijn praktijk: kan ik daar nog gewoon cliënten ontvangen? Hoe doe ik dat met mijn lesactiviteiten? Ik loop die ochtend op de dijk en krijg een belletje: een geplande groepsbijeenkomst wordt afgelast. Ik schrik weer. Dan komt er het besef dat ik misschien wel veel inkomen zal gaan verliezen. Een enorme schrik. Verder realiseer ik me hoe groot het monster van corona echt is. De beelden van Italië komen binnen; dus dit staat ons ook te wachten. Ik hoor niet bij de risicogroep, maar toch. Ook jonge mensen kunnen erg ziek worden. Ja, de schrik zit er nu wel echt in.

Hoe overleef ik dit financieel?

In de dagen daarna proberen mijn vrouw en ik de tsunami die op ons afkomt bij te houden. Soms lukt dit, maar soms worden we overspoeld. En het zal waarschijnlijk een paar dagen later zijn geweest dat de premier ons toespreekt en vertelt dat tot 1 juni het sociale leven wordt platgelegd. 1 juni, tjonge! Dat is echt een aanslag, 1 juni, dat is nog een dikke 2 maanden! Nu ben ik in paniek: hoe moet dit allemaal? Wat staat ons te wachten? Hoe overleef ik dit financieel? Dit is even te groot voor mij.

Van een onbenullig nieuwsfeitje, een ver-weg show, wordt het tot iets wat ik helemaal niet wil. Dat ontwricht, uit het lood slaat, angstig maakt. Ik begin er iets van te begrijpen, maar ik realiseer me dat ik nog helemaal niet kan overzien wat de werkelijke impact hiervan zal gaan zijn. Voor mijzelf, mijn gezin, mijn onderneming, mijn land, de wereld…’

Wat doet het met jou?

Het coronavirus brengt wellicht voor jou als ondernemer ook onzekerheid of tegenslag met zich mee. Mogelijk herken je je als ondernemer in onderstaande vragen:

  • Wanneer kwam het besef bij jou binnen?
  • Overrompelde het?
  • Hoe kan ik de veranderende situatie in mijn onderneming mentaal opvangen?
  • Hoe lang kan ik dit financieel dragen?
  • Wat betekent dit voor de koers van mijn onderneming?

Een eerste stap die gezet kan worden, is om deze vragen uit te spreken. Ook al is het antwoord of een oplossing niet direct voorhanden, maar de ervaring leert dat het lucht en ruimte geeft om je zorgen van binnen naar buiten te brengen. Dit levert in veel gevallen een breder perspectief op; het delen van vragen en gevoelens zorgt voor herkenning en erkenning. Dat biedt openingen om er verder naar te kijken.

Meer weten?

Gijs Visser is betrokken bij ons label Spoar. Vanuit Spoar begeleiden we mensen, bedrijven en families bij stressvolle situaties en verandering. Heb je vragen of ben je benieuwd wat we voor jou kunnen betekenen? Neem contact op met Robert Kamphuis.

Houd mij op de hoogte van artikelen over dit onderwerp.